قالب پرشین بلاگ

سلام

راستش میدونم تو وبلاگهای منصوب به کنگره60 رسم نیست از این جور پستها گذاشته بشه ولی خب این یه بارا به بزرگواری خودتون ببخشید...

ساعت 4:30 صبح جمعه (امروز حدود نیم ساعت پیش)نشسته بودم و داشتم وبگردی میکردم طبق معمول یکی از اولین وبلاگهایی که همیشه میرفتم را سر زدم وبلاگ یادداشتهای صحرا ،چند وقتی بود نرفته بودم و سر نزده بودم مثل کنگره که سه هفته ای میشه نرفتم یعنی واقعا نتونستم برم در کمال ناباوری روزی که یک سال در انتظارش بودم یعنی شال گرفتن مادرم را نرفتم کنگره ،روزی که یکبار تو زندگی مادرم اتفاق می افتاد، شرمندم از روش واقعا . شاید 10 بار شماره راهنمام را گرفتم تا یه کمی باهاش حرف بزنم تا اروم بشم ولی هربار قبل از وصل شدن قطعش کردم . دلم برای جلسات تنگ شده دلم برای لژیونمون تنگ شده برای بحثها برای وادی ها برای قوانین کنگره برای حرمت کنگره برای سایت کنگره برای ksaleh94 و برای همه چیز واقعا دلم تنگ شده . برای این طرف اون طرف رفتن تو کنگره برای بند نشدن رو صندلی برای دبیری لژیون و.... از موضوع اصلی دور شدم فقط اینا اخر مطلب بگم که همینجا در حضور دوستان عزیزم از مادرم عذرخواهی میکنم بابت نیومدن به اون جلسه در ضمن به دوستان عزیزم اصغر اقا علی اقا باز هم علی اقا حسین عزیز حاج منصور عزیز محمد عزیز و برادر عزیزم امیرحسین (نویسنده وبلاگ لژیون آقای فنایی) و خانم محترمش نجمه خانم (نویسنده وبلاگ نمایندگی اصفهان) (کاربر قاصدک در تالار) تبریک میگم همینطور به بقیه اعضایی که شال گرفتند.

ای وای کلا از مطلب اصلی دور شدم داشتم میگفتم ساعت 4:30 صبح بعد از دو سه هفته رفتم سراغ وبگردی و وبلاگ یادداشتهای صحرا اولین پست را که خوندم میخ کوب شدم عکس حرم امام رضا حرمی که از یازده سالگیم غیر ممکن بود یه سال من نرم حتی اگه شده تنها هم میرفتم باید تو سال یه بار میرفتم ولی الان دو ساله نرفتم انگار غریبه شدم با امام رضا ،مثل اینه رفیق صمیمیتا که همش با هم هستینا دو هفته محلش ندی دیگه روت نمیشه بری سمتش اوایل سخته ولی بعدش عادت میکنی اگه نبینیش ولی وقتی یه نشونه از رفیقت میبینی گر میگیری دوباره از درون میسوزی . من این حس را زیاد تجربه کردم و امشب شاید برای اولین بار در مورد امام رضا تجربش کردم دلم برا امام رضا یه ذره شده دلم برا نشستن تو صحن انقلاب و زل زدن به اون گنبد خوشگل و قطره قطره پایین اومدن اشکها تنگ شده دلم برای اذون خوشگل حرم تنگ شده دلم برای حوض صحن گوهرشاد تنگ شده ، دلم برای ایوون طلا تنگ شده ،میخام برم بگم امام رضا ببخشید اقا . من بی وفا بودم که نیومدم دلم برا دویدن تو حرم مثل بچگیا تنگ شده دلم میخاد برم پا پنجره فولاد. دلم میخاد صبح بعد از نماز به عشق شنیدن صدای نقاره خونه تا در اومدن افتاب صبر کنم. دلم تنگ شده واسه قبر شیخ حسنعلی دلم تنگ شده واسه قبر شیخ بهایی. دلم تنگ شده واسه امام رضا . یادمه دفعه اخری که رفته بودم مشهد مدام این شعرا زمزمه میکردم

خدا حفظش کنه حمید علیمی را چقدر قشنگ این شعرا را خونده:

منا یک دل هوایی بعد عمری آشنایی          ممنونم ازت خدایا که شدم امام رضایی

من غبار خاک طوسم بنده شمس الشموسم        تا میشم دلتنگ جنت کفش داریهاشا میبوسم

همه آرزوهاما بوسیدم کنار گذاشتم       تو ببخش خالیه دستام هدیه غیر جون نداشتم

زده ام قید خودم را من که سرتا پا حجابم      چشاما بستم دوباره توی صحن انقلابم

آقا گداتا پس نزن اون که فقط میخاد یه چیز      عمری کبوترت میشم برای من دونه بریز

من یه عمره که میخونم با غمت مثل دیوونه     این دل منا خنک با یه جرعه سقاخونه

پ ن1:خدایی نمیدونم چرا این پست را نوشتم و اصلا نمیدونم چرا از هر دری حرف زدم ولی همین قدر میدونم که همه حرفام از ته ته دلم بود میدونم از نظر نوشتاری و ویراستاری و خیلی مسائل دیگه مشکل داره این مطلب ولی حرف دله دیگه

پ ن2: خدا شاهده نمیخام بگم ادم مقدسیم یا ادم خوبیم نه اگه خوب بودم که امام رضا راهم میداد تو حرمش فقط دلم گرفته بود اینجا هم که شده مامن دلتنگیهای من و....

پ ن3:دو تا فایل میذارم دانلودشون کنید واقعا ضرر نمیکنید با دانلود این دوتا هر دوش از حمید علیمیه در مورد امام رضا

(دانلود فایل صوتی)

(دانلود فایل تصویری )

تو آیا عاشقی کردی بفهمی عشق یعنی چه؟
تو آیا با شقایق بوده‌ای گاهی؟
نشستی پای اشکِ شمعِ گریان تا سحر یک شب؟
تو آیا قاصدک‌های رها را دیده‌ای هرگز،
که از شرم نبود شاد‌پیغامی،
میان کوچه‌ها سرگشته می‌چرخند؟
نپرسیدی چرا وقتی که یاسی، عطر خود تقدیم باغی می‌کند
چیزی نمی‌خواهد
و چشمان تو آیا سوره‌ای از این کتاب هستی زیبا،
تلاوت کرده با تدبیر؟
تو از خورشید پرسیدی، چرا
بی‌منت و با مهر می‌تابد؟
تو رمز عاشقی، از بال پروانه، میان شعله‌های شمع، پرسیدی؟
تو آیا در شبی، با کرم شب‌تابی سخن گفتی
از او پرسیده‌ای راز هدایت، در شبی تاریک؟
تو آیا، یاکریمی دیده‌ای در آشیان، بی‌عشق بنشیند؟
تو ماه آسمان را دیده‌ای، رخ از نگاه عاشقان نیمه‌شب‌ها بربتاباند؟
تو آیا دیده‌ای برگی برنجد از حضور خار بنشسته کنار قامت یک گل؟
و گلبرگ گلی، عطر خودش، پنهان کند، از ساحت باغی؟
تو آیا خوانده‌ای با بلبلان، آواز آزادی؟

تو آیا هیچ می‌دانی،
اگر عاشق نباشی، مرده‌ای در خویش؟
نمی‌دانی که گاهی، شانه‌ای، دستی، کلامی را نمی‌یابی ولیکن سینه‌ات لبریز از عشق است…
تو پرسیدی شبی، احوال ماه و خوشه زیبای پروین را؟
جواب چشمک یک از هزاران اخترِ آسمان را، داده‌ای آیا ؟!
ببینم، با محبت، مهر، زیبایی،
تو آیا جمله می‌سازی؟

نفهمیدی چرا دل‌بستِ فالِ فالگیری می‌شوی با ذوق!
که فردا می‌رسد پیغام شادی!
یک نفر با اسب می‌آید!
و گنجی هم تو را خوشبخت خواهد کرد!
تو فهمیدی چرا همسایه‌ات دیگر نمی‌خندد؟
چرا گلدان پشت پنجره، خشکیده از بی‌آبیِ احساس؟
نفهمیدی چرا آیینه هم، اخمِ نشسته بر جبینِ مردمان را برنمی‌تابد؟

نپرسیدی خدا را، در کدامین پیچ، ره گم کرده‌ای آیا؟
جوابم را نمی‌خواهی تو پاسخ داد، ای آیینه دیوار!!؟
ز خود پرسیده‌ام در تو!
که عاشق بوده‌ام آیا!!؟
جوابش را تو هم، البته می‌دانی
سکوت مانده بر لب را
تو هم ای من!
به گوش بسته می‌خوانی

وبلاگ مسافر شب

خاطرات صفحه دوازدهم (تلخ و شیرین)

سال 90 هم گذشت با همه خوبیها و بدیها تلخی ها و شیرینی ها، از جداییها و فاصله ای که حدود دو ماه اول سال بین من و کنگره افتاده بود تا زمانی که جلسات کنگره اولین اولویت زندگی من شده بود از لژیون سفر دومی های نمایندگی برای آماده شدن برای امتحان کمک راهنمایی تا زمان امتحان و گیجی شدید بعد از امتحان. از اردوی بلده و یک هفته تفریح و آموزش و دریافتن معنای واقعی درمان. از کمک های آقا امین و آقای خدامی به من در زندگی شخصی (اونهایی که منا از نزدیک میشناسند منظور من را از کمک ها کاملا متوجه میشند)، از سر و سامون گرفتن وبلاگ اصفهان از تقسیم وظایف از قبول شدنم تو یه امتحان و نگرفتن شال از اومدن مهندس به اصفهان از اومدن خانم آنی و آقا امین به اصفهان، از تولد اولین سال ما که دنیایی از احساس را به دنبال داشت. از مصاحبه با مهندس و...همه اینها خاطراتی بود که خیلی خاطره خوبی را از سال 90 تو ذهن من قرار داد.

تنها چیزی که مطمئنم اینه که صالح الان اصلا قابل مقایسه با صالح سال گذشته نیست نه فقط صالح بلکه همه بچه هایی که همراه با ما هستند امیدوارم سال 91 هم مثل سال 90 برای آموزش گرفتن باشه و در همه زمینه ها خوب باشه

پ ن1: میدونم اصلا خوب ننوشتم ولی باور کنید خیلی دلم میخاست فقط بنویسم همین واسه همین نا خود آگاه تو یه لحظه نشستم و نوشتم

پ ن2:بابت حدود یک ماهی که نبودم از همه دوستان معذرت میخام سیستم نداشتم این یک ماه و گرنه همچین غیبتی را انجام نمیدادم

پ ن3:شرمنده قرار بود خاطرات تولد را بنویسم ولی متاسفانه نشد الان هم دیگه لطفی نداره ایشالا سال دیگه

پ ن4:سال خوبی داشته باشید عیدتون مبارک

روزی مردی برای خود خانه ای بزرگ و زیبا خرید که حیاطی بزرگ با درختان میوه داشت ، در همسایگی او خانه ای قدیمی بودکه صاحبی حصود داشت که همیشه سعی می کرد  اوقات را باگذاشتن زباله کنارخانه ی او و ریختن آشغال تلخ کند . یک روز صبح خوشحال و سر حال از خواب برخاست ، همین که به ایوان رفت دید یک سطل پر از زباله در ایوان است . سطل را تمیز شست ، برق انداخت وآن را از میوه های تازه ورسیده حیاط خود پر کرد تا برای همسایه ی خود ببرد . وقتی همسایه صدای در زدن او را شنید از روی بد جنسی خوشحال شد وپیش خود فکر کرد این بار دیگر برای دعوا آمده است . وقتی در راباز کرد مرد به او یک سطل پر از میوه های تازه ورسیده داد و گفت :هر کس چیزی را با دیگری قسمت می کند که از آن بیشتر دارد .  

به نام خالق زیبایی ها...

روز پنج شنبه جلسه چهاردهم از دور بیست و پنجم کارگاه های آموزشی عمومی کنگره 60 منطقه اصفهان با نگهبانی مسافر منصور،  استادی مسافر محمد فنایی و دبیری موقت مسافر اصغر با دستور جلسه

فضولی و آسایش و همچنین جشن اولین سال رهایی مسافر امیر حسین متحملیان راس ساعت 16:30 آغاز به کار نمود.

سخنان استاد:

همان طور که همه می دانید دستور جلسه امروز فضولی و آسایش است.دستور جلسات سالیانه می خواهند ما را با یک سری از واژه هایی آشنا کنند که بسیاری از اوقات بستری را برای فرو رفتن در تاریکی به وجود می آورند. واژه فضولی به غیر از ریشه آن که از فضل می آید به معنای مداخله کردن بیش از حد در امور دیگران و یا بیهوده صحبت کردن و یاوه گویی است. در واقع سرچشمه تمام این مسائل از جهل آدمی ست.

بزرگان جهل آدمی را به دو نوع تقسیم می کنند ،یک جهل معصومانه است، مثل طفلی که نمی داند ولی استعدادش را دارد که یاد بگیرد و یا شخصی که چیزی را نمی داند ولی آمادگی این را دارد که آن را بپذیرد ویاد بگیرد.در حقیقت می توان گفت که می داند که نمی داند.اما جهل نوع دوم جهلی ست که همراه با تعصب است، یعنی خود شخص حاضر نیست که از تاریکی خارج شود، نمی داند که نمی داند

پ ن:لازم میدونم از طرف خودم به این دو عزیز تبریک بگم امیرحسین که همیشه برای من یه داداش خوب و مهربون بوده و نجمه خانم که بسان یک خواهر در وبلاگ اصفهان نقش استاد من را دارند و در این مدت گذشته اکثر وظایف بنده را انجام دادند به این سه عزیز تبریک عرض میکنم